Al geruime tijd doe ik niet zoveel meer met Web-log. Ik stop er dan ook mee.

Ik ben de laatste tijd namelijk nogal aan het Marktplaatsen en werd daar algauw afgeleid door de rubriek ‘Mijn verhaal’. Marktplaatsers delen de meest persoonlijke zaken met wildvreemde snuiters in de schreeuw om aandacht. En mij biedt het enorme inspiratie tot het schrijven van micro-essays. Hier volgen alvast een paar. Ze zijn dus altijd gexefnspireerd door xe9chte advertenties of deelnemingen.

Wat denken ze wel?
Volgens sommigen ben ik zeer egocentrisch aangelegd maar ze zouden eerst eens naar zichzelf moeten kijken!

Dirk uit Katwijk
Ik heb altijd een zere rug. Welke vrouw wil hardhandig (daar zijn er zat van) mijn schouder en nek eens goed los maken? Dat hoeft niet voor niks, maar ook niet voor een woekerprijs. Ik ben goed gebouwd, gezond, zeer sportief, sterk, gespierd, kan me goed verplaatsen, 67 jaar en ben niet aan leeftijd gebonden.

Goed gestemd
Hoi, ik heb borderline gehad maar sinds twee weken is dat helemaal over.

Rotsvaste relatie
Ik ben Gerard, van beroep metselaar en zoek een vrouw waar ik op kan bouwen.

Voordat je reageert…
Wie kan me helpen het vertrouwen in de medemens weer te herstellen? Ik ben het totaal kwijt en iedereen valt mij daarop aan.

Hij weer
Help, ik word gestalkt! Iedere dag word ik gevolgd van huis naar mijn werk. Gelukkig is het niet altijd door dezelfde persoon anders werd ik gek.

Zoek jezelf
Wie heeft mijn persoonlijkheidsstoornis gestolen?!?!?!?

Dag minnares
Dat was even schrikken… toen ik erachter kwam dat ik getrouwd was.

Eindnoot: toch leuk dat sinds juni 2005 in totaal 168 mensen mijn Poll met ‘ja’ hebben beantwoord. Daar kan ik iets mee. Dankuwel!

Beth Hart is voor ons mannen bij nader inzien net een soort muzikale Sigourney Weaver:

Majesteit,

Allereerst moet ik U mededelen dat het mij ten zeerste deugd doet datwij ons contact sinds onze eerste spontane blogwisselingen (inmiddels enige jaren geleden)enkel hebben gexefntensiveerd. Vele jaren heb ik U en de Uwen publiekelijk met rustgelaten; immers: na het debacle Edwin de Roy van Zuydewijn heeft Ons koninkrijk de nodige media-escapades te verduren gehad. In alle onschuld hield ik mij al die tijd wijselijk afstandig.

De ontwikkelingen in de laatste weken nopen mij echter wederom tot contact. Het spijt mij te benoemen dat het onderwerp ditmaal Uw oudste zoon is. Mijn leeftijdsgenoot zie ik nog altijd het liefst spoedig tot Koning der Nederlanden gekroond (en zijn eega nog meer tot Koningin). Indiervoege moeten mij toch enige woorden van het hart.

In zeer korte tijd kwam Uw zoon meerdere malen in het nieuws. Meestal passeren dergelijke nieuwsfeiten zich indien Mxe1xima weer eens een bijzonder fleurig jurkje of recalcitrant als ze stiekem liever is een spijkerjasje aantrekt terwijl Alex tenkerenmale een ribfluwelen cor-du-Roy (toevallig ‘stof van de koning’?) draagt. Ditmaal betrof het echter wederom zijn vakantiewoning in Mozambique. Hartstikke mooi allemaal maar zelfs IK begin het nu welhaast in mijn portomobeurs te voelen. Dat U met Uwe moederlijke wijsheid tegen was, bewijst mijner inziens des temeer dat U alleen het beste voor heeft met ons, de plebs. Ik zal verder niet verklappen dat ik, in hoedanigheid van de door U zelf gerecruteerde-backup-persvoorlichter, de ‘bron dichtbij de familie’ was. Ik ben gewoon bijzonder discreet; zo zou ik ook nooit lekken dat U, mocht U willen stemmen, een groen hart heeft.

Mijn waarde Hoogheid, Alex was stout! En verkondigen dat hij er niets aan kon doen is ontegenzeggelijk onjuist hetgeen inhoudt dat ik als Uw persoonlijk reservesecretaris en -voorlichter moet ingrijpen. Het door hem uitgesproken woord ‘chingada’ betekent absoluut niet het door NU.nl in allerijl nog-best-wel-netjes-gecorrigeerde ‘naar de kloten gaan’, maar betekent in Mexico wel degelijk ‘De Geneukte‘.

Persoonlijk adviseer ik U, mocht een brutale journalist opheldering vragen, elegant te proclameren: ‘Ach, onze Alex was een beetje dom,’ en vervolgens afsluitend Uw Majestueuze glimlach tentoon te spreiden. Daartegen is immers geen enkele nieuwsfreak opgewassen. Met weke knietjes keren zij zich dan richting redactie, zoals dat al dik 70 jaar het geval is, schrijven hun RVD-verantwoord stukje en U kunt beiden in Koninklijk-meervoud gerust gaan slapen.

Ondertussen vind ik Alex steeds leuker en leuker worden. Blieft U aanstaande dinsdag een kopje kamillethee? Dan kunnen we de troonopvolging op 30 april 2010 in aller discretie bespreken.

Sinds kort word ik iedere werkdag gewekt door mijn mobifoon metonderstaand liedje. Ware nostalgie. Ik draai me dan glimlachend nogeens om. Mijn onderbewustzijn vertelt me namelijk dat ik vanaf datmoment nog anderhalf uur heb alvorens ik ga presteren. Dat heeft eenoorzaak:

In de jaren 70 en 80 maakte Ko de Boswachtershow alskindvriendelijke variant van VARA’s Vroege Vogels en gepresenteerdvanuit het Bosbessenbos mij iedere zondag op tijd wakker zodat ikvolslagen alert naar de kerk kon. Dat ging in die tijd nog erg goed.Mede dankzij het feit dat ik in mijn lofzangenengebedenbundelminiboekjes met wetenswaardigheden over onder meer haaien, computers,de Europese Gemeenschap (u leest het goed), Amerika, woudreuzen,kernreactoren en dinosaurussen, uitgegeven door Albert Heijn enverkrijgbaar na besteding van fl. 10,- (u kent het wel) had verstoptzodat de preek ook voor mij als ultra-aandachtsverliezer een bijzonderleerzame aangelegenheid was.

Zwijmelend komen complete songteksten van huisband ‘De Houthakkers’bovendrijven. Teksten die soms eigenlijk veel te volwassen waren voorbasisschoolkinderen x96′Twaalf jaar getrouwd en dan… lekker eten in eenchique restaurant’… ruzie makend over xf3f kip xf3f patatx96 hoewel datlaatste dan wel weer xe9rg herkenbaar was. En natuurlijk de rubriek’Beesten in het Nieuws’ met inzendingen als: ‘Beste Ko, eerst hadden weeen muis maar die ging dood en toen kregen we een cavia maar die gingook dood en nu hebben we een poes maar die gaat ook dood’.

Nu word ik dus elke dag wakker met de tekst: "’K zal blij zijn alshet weer zondag is…" Zulke oubollige muziek. Maar als jongKonijnenkeuteltje vond ik het allemaal prachtig. Burny Bos, thanx!

Zoals Matthijs van Nieuwkerk Lori Spee niet eens kent (dat verzin je toch niet?), verstond ikde allereerste regel nevernadanakanooit. ‘Mijn liefka Marietje…’ ofsoks wat? Ook Google kent het niet dus dat lag aan mij. Eindelijkduidelijkheid dankzij de subs. Ik ben een bijzonder gelukkige man!

Hmm. Ik ga weer eens naar de kerk binnenkort. En neem dan zo’n miniboekje mee, in plaats van pepermunt.

[Aanleiding:]
Mijn mooie digitale spiegelreflex bekokstooft sinds een jaar heelsneaky een vederlichte wederheropstanding van een oude hobby. Niet datmijn foto’s nou zo bijzonder zijn trouwens. Het stelt niet zoveel voor;wie weet mag ik mezelf over jxe1ren nog wel eens amateurfotograaf noemen.Daar gaat het ook niet om; maar des temeer om de schietpret.

[Betreft:]
"Heeft u dat ook wel eens, dat u denkt: ‘Ik heb nou weer iets(her)ontdekt dat ik vroeger ook altijd zo graag deed?’ Ja? Ja?? Ja hxe8?Jaaah!
Ik moest daar aan denken toen ik afgelopen week mijn camera weereens ter hand nam om nuja… elkaar voederende koolmeesjes tefotograferen."

[Connectie:]
Ineens dreef een herinnering boven… vroeger op camping ‘Den Borg’.Ieder jaar verhuisden we de KIP-caravan vanuit Drenthe helemaal naarRekken (Gld). In al mijn herinneringen een gigantische reis waarin mamamij snoep, chips en voldoende asperine toediende.

Ik was hooguit zes jaar. En sinds een dag in het bezit van een AgfaIsoly-35mm, dik bruinleren draagtas incluis. Alleen de ouderen onder ubegrijpen nu waar ik het over heb. Want je beseft je vooral dat je nietlanger meer in de 20ste eeuw leeft als je kinderen je <direct> nahet nemen van een foto vragen: "zien, zien, zien!"

Die camping dus. Ik kreeg een heuse camera en dat was stoer! Hetmooiste was: papa deed er zelfs een echt filmpje in, omdat hij dankzijzijn eigen doka (ook zo’n 20ste eeuw-woord) toch al lekker goedkoop konontwikkelen en afdrukkken. En kleine Kepheus op pad met zijn camera,foto’s schietend van het zwembad, toiletgebouw en vele, zeer veleongexefdentificeerde caravans. Ik ontdekte dat je al klikkend meteen ookde hxe9le wereld ontdekte.

Toch was ik als nieuw campingfenomeen nog niet af. Papa had al gauw inde gaten dat hier iets helemaal mis ging. En papa had droge humor;maakte een kaartje die hij op mijn klein en zonwerend hoedjebevestigde. Hierop stonden in viltstift en met blokletters diverseletters geschreven die samen overduidelijk het woord "PRESS" vormden.

Daar bleef ik wekenlang vol trots mee rondlopen. Wist ik veel.

[Aanleiding:]
Mijn mooie digitale spiegelreflex bekokstooft sinds een jaar heelsneaky een vederlichte wederheropstanding van een oude hobby. Niet datmijn foto’s nou zo bijzonder zijn trouwens. Het stelt niet zoveel voor;wie weet mag ik mezelf over járen nog wel eens amateurfotograaf noemen.Daar gaat het ook niet om; maar des temeer om de schietpret.

[Betreft:]
"Heeft u dat ook wel eens, dat u denkt: ‘Ik heb nou weer iets(her)ontdekt dat ik vroeger ook altijd zo graag deed?’ Ja? Ja?? Ja hè?Jaaah!
Ik moest daar aan denken toen ik afgelopen week mijn camera weereens ter hand nam om nuja… elkaar voederende koolmeesjes tefotograferen."

[Connectie:]
Ineens dreef een herinnering boven… vroeger op camping ‘Den Borg’.Ieder jaar verhuisden we de KIP-caravan vanuit Drenthe helemaal naarRekken (Gld). In al mijn herinneringen een gigantische reis waarin mamamij snoep, chips en voldoende asperine toediende.

Ik was hooguit zes jaar. En sinds een dag in het bezit van een AgfaIsoly-35mm, dik bruinleren draagtas incluis. Alleen de ouderen onder ubegrijpen nu waar ik het over heb. Want je beseft je vooral dat je nietlanger meer in de 20ste eeuw leeft als je kinderen je <direct> nahet nemen van een foto vragen: "zien, zien, zien!"

Die camping dus. Ik kreeg een heuse camera en dat was stoer! Hetmooiste was: papa deed er zelfs een echt filmpje in, omdat hij dankzijzijn eigen doka (ook zo’n 20ste eeuw-woord) toch al lekker goedkoop konontwikkelen en afdrukkken. En kleine Kepheus op pad met zijn camera,foto’s schietend van het zwembad, toiletgebouw en vele, zeer veleongeïdentificeerde caravans. Ik ontdekte dat je al klikkend meteen ookde héle wereld ontdekte.

Toch was ik als nieuw campingfenomeen nog niet af. Papa had al gauw inde gaten dat hier iets helemaal mis ging. En papa had droge humor;maakte een kaartje die hij op mijn klein en zonwerend hoedjebevestigde. Hierop stonden in viltstift en met blokletters diverseletters geschreven die samen overduidelijk het woord "PRESS" vormden.

Daar bleef ik wekenlang vol trots mee rondlopen. Wist ik veel.

Soms plaats ik enkele van mijn blogjes op een bepaalde social community site. Daar komen ook hele ‘gewone mensen’ kijken en zijn de reacties vaak ietwat ‘anders’ dan hier op web-log. Heerlijk!

Zo ook deze. Ik had een oud blogje weer eens in de spotlights geplaatst:

—

Huishoudelijk geweld
Lange tijd heb ik enorm getwijfeld of ik hier nu wel of niet over zou moeten bloggen. Het is en blijft een precair onderwerp.

Uit onderzoek blijkt dat het in bijna ieder huishouden voorkomt,maar men praat er niet als vanzelfsprekend over. Sommigen schamen zicher diep voor. Anderen willen er wel graag over praten maar vinden dejuiste gesprekspartners niet. Binnen relaties is het zeer regelmatigeen heftig discussiepunt hetgeen vervolgens weer leidt tot geweld,gepleegd door ofwel de ene ofwel de andere partner. Dat schiet niet op.De meeste mensen schuiven dit onderwerp enigzins beschaamt onderstoelen en banken.

Libelles en Margrieten wijden paginalange artikelen aan ditonderwerp. Maar ook mannenbladen mijden het onderwerp niet langer enzoeken de confrontatie met de lezer.

En ik, ik biecht het vandaag eerlijk op. Ook ik ontkwam er nietaan. Ik heb huishoudelijk geweld gepleegd. Oef, dat is eruit! Het luchtop.

Heel stiekem schaam ik me er wel voor. Het deed ook best even zeermaar ik wist dat het moest, dat het correct was. Soms moet je als manenig geweld gebruiken om je eigen mannelijkheid te bewijzen.

Huishoudelijk geweld? Ik heb dus gewoon gekookt.

En alles weer netjes opgeruimd en schoongemaakt.

—

Tussen de reacties deze van ene Truus, ik vind ‘m GE-WEL-DIG:

—
"wat zal je eenzaam zijn,
ben ik ook
maar ik zal nooit never iemand zijn verdriet en pijn gebruiken
om in de pixer te staan
zielig dit

hoop eigelijk dat iemand je pijn doet
erg veel pijn
dan weet je waarover je praat
hier kun je geen grap over maken
ben gek op humor
maar jij ben gelukkig
houden zo"

Een goede verstaander begrijpt best wel dat ik in sommige blogs de boel best wel een -hxe9xe9l hxe9xe9l hxe9xe9l hxe9xe9l klein- beetje aandik, ook al heeft vrijwel alles een oorsprong die dicht aan ervaring grenst.

Maar soms…

Hoef ik dat zelf niet meer te doen. Ik heb ergens uit nieuwsgierigheid een profiel staan en daarop ontving ik het volgende berichtje, nadat afzender op mijn profiel had rondgesnuffeld:

"mag ik vragen hoe zou jij mijn vrouw neuken? welk standje? waar la*t jedan je sperma? met of zonder ru*ber? of vind je 2* geen goede leeftijd?"

Vanwege onnodige obsceniteiten heb ik, waar nodig, de meest ongeoorloofde letters vervangen door een asterisk (*)…

Manlief is of bi, of hopeloos, of zoekend naar spanning, of gek op heftige reacties, of wil van zijn vrouw af, of heeft geld nodig en wil haar exploiteren, of een combinatie van dit alles. Maar manlief maakt ook xe9xe9n onvergeeflijke kapitale fout waardoor dxedt natuurlijk niet werkt.

Hij had namelijk geen foto’s van zijn vrouw geplaatst. Wat dom! Ja soms ben ik net een echte vent.

Om aan een van mijn wederkerende kicks toe te geven stuurde ik mijn bolide weer eens spontaan naar P1 op Schiphol. Doe ik wel vaker: gewoon rondlopen, snuiven, koffie, broodje, rondlopen, snuiven, dromen…

Hmm KLM-balie: last-seats-3-dagen-retour-New-York-all-in voor x80 299,x97?

En nu zit ik hier… in een iPodcafxe9 middenin in Manhattan, de -volgens Indiaanse overlevering- ‘Manna-ha-ta’, plek van dronkenschap. Ook wel eens leuk. Vanmiddag bezocht mijn torso de top van de Empire State Building nog. Waarna een broodje gezond-vet in Central Park volgde zodat een bezoek aan de oude Waal-straat, Broadway en Times Square zonder caloriexebnteoverschot dus te voet gedaan kon worden. Ik ontmoette de doorsnee behulpzame Amerikaan wederom, maar ditmaal ook eens de geflipte en eyes-wide-up-totaal-ontoegankelijke beurshandelaar. Daarmee had ik het belangrijkste in de metropool wel meegemaakt, binnen deze 21,5 x 3,7 km der aardkloot.

De hotels hier zijn duur maar het eten is goedkoop. En fout. Geeft niks, voor een keertje.

Ik ontwaakte. Tijd om thuis te komen. Oost west… ook best. Maar dit moet ik echt nog eens in het echt goed overdoen…

Dames en heren web-loglezers,

Het nu volgende komt misschien wat rauw op uw dak: ik heb het helemaal gehad met Nederland!

Eigenlijk speelde het plan al jaren door mijn hoofd. Maar na maanden wikken en wegen, uitvoerig en emotioneel overleg metfamilie, vrienden en andere dierbaren, heb ik besloten Nederland teverlaten om te gaan emigreren en samenwonen. Ik heb redelijk goedgeboerd en kan me een huisje veroorloven in de buurt van Saint Tropez.

Dat wordt een mooi en ontspannen leven, daar aan de Cxf4te d’Azur enmet mijn 41 jaar vind ik dit alles… behalve niet meer dan logisch ookwel eens tijd worden. Ik kom pas weer terug zodra mijn financixeble situatievan dermate niveau is dat ik ook in Nederland weer een normaal levenkan leiden.

Dus na een dikke week ben ik dan alweer thuis om fris en volop tegenieten van mijn leven en werken in ons mooie vaderland. Tot dan.